IMF: Marokko valt op in Afrika door lagere begrotingsprioriteit

Marokko neemt een bijzondere positie in in de laatste analyse van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) over structurele hervormingen die de groei van de belangrijkste Afrikaanse economieën kunnen ondersteunen. Van de acht landen van de Afrikaanse Unie die zijn onderzocht, is het Koninkrijk het enige waarvan de begrotingshervormingen niet als een hoge prioriteit worden beschouwd.

Deze waardering staat in het rapport “G20 Report on Strong, Sustainable, Balanced, and Inclusive Growth 2026”, gepubliceerd in augustus 2026 door de diensten van het IMF. De studie is onder andere gebaseerd op evaluaties die door de teams van het IMF in de verschillende landen in april zijn uitgevoerd.

Het document benadrukt echter dat de prioriteitsniveaus die aan de verschillende hervormingen zijn toegekend, voldoen aan de specifieke kenmerken van elke economie en geen directe rangschikking tussen de landen vormen.

Marokko is een uitzondering tussen acht Afrikaanse economieën

De analyse richt zich op Algerije, Angola, Egypte, Ethiopië, Ghana, Kenia, Marokko en Nigeria, geselecteerd als de belangrijkste economieën van de Afrikaanse Unie, buiten de opkomende economieën die tot de G20 behoren.

In deze groep schat het IMF dat verschillende structurele projecten noodzakelijk blijven, met name op het gebied van begroting, monetair beleid en financiën, evenals op het gebied van governance.

Maar wanneer het de urgentiegraad van fiscale en begrotingshervormingen evalueert, maakt het Fonds duidelijk onderscheid tussen Marokko. Terwijl deze categorie voor de andere bestudeerde economieën op een hoog prioriteitsniveau wordt geplaatst, wordt deze voor het Koninkrijk op een gemiddeld niveau geclassificeerd.

Deze particulariteit betekent echter niet dat de kwesties met betrekking tot de overheidsfinanciën van de agenda van de hervormingen zijn verdwenen. Het weerspiegelt eerder een andere hiërarchisering van structurele prioriteiten.

De effectiviteit van overheidsuitgaven blijft een belangrijke uitdaging

Het IMF blijft verschillende verbeterpunten identificeren met betrekking tot het beheer van publieke middelen. Marokko staat onder andere bekend als een van de landen waarvoor de effectiviteit van uitgaven en de kwaliteit van het beheer van publieke financiën belangrijke hefboomfactoren blijven.

De uitdaging ligt met name in de capaciteit om de economische en sociale impact van publieke investeringen te maximaliseren. Een onvoldoende presterend financieel bestuur kan, volgens de benadering van het Fonds, de effectiviteit van de gemobiliseerde middelen verminderen en de verwachte voordelen van investeringsprojecten beperken.

Omgekeerd kan het versterken van de beheers- en evaluatiemechanismen bijdragen aan een betere allocatie van middelen en het verminderen van verliezen die voortkomen uit een minder efficiënte inzet van publieke fondsen.

Voor Marokko lijkt de diagnose van het IMF dus meer gericht op het zoeken naar een betere kwaliteit van de uitgaven dan op de urgentie van een omvangrijke begrotingsoperatie vergelijkbaar met die in verschillende andere grote Afrikaanse economieën.

Governance en werkgelegenheid als hoge prioriteiten

De hiërarchie van hervormingen lijkt in andere domeinen veeleisender. Het IMF plaatst governance als een hoge prioriteit voor Marokko.

Het rapport benadrukt verschillende pistes met betrekking tot transparantie, de kwaliteit van het openbaar bestuur en de versterking van institutionele mechanismen. De strijd tegen corruptie maakt ook deel uit van de gebieden die voor Marokko worden genoemd, naast onder andere Kenia en Nigeria.

De instellingen van de arbeidsmarkt worden ook beschouwd als prioritaire projecten. Deze richting onderstreept het belang van hervormingen die het functioneren van de arbeidsmarkt kunnen verbeteren en, breder, de noodzakelijke voorwaarden voor een dynamischere en duurzamere groei.

Het contrast is dus duidelijk: terwijl het begrotingsbeleid op een gemiddeld niveau wordt geplaatst in de evaluatieraster van het IMF, verschijnen governance en de arbeidsmarkt als gebieden die meer aandacht vereisen.

Structurele hervormingen ter ondersteuning van de groei

Bovenop de Marokkaanse casus past het rapport van het IMF in een bredere reflectie over de belemmeringen die de groeivooruitzichten op middellange termijn beïnvloeden.

De instelling schat dat overheidsbeleid, de kwaliteit van instellingen, het ondernemersklimaat en het functioneren van de arbeidsmarkt direct invloed kunnen hebben op de capaciteit van economieën om investeringen aan te trekken en hun productiviteit te verbeteren.

In dit perspectief is governance niet alleen een institutionele uitdaging. Het kan ook directe economische gevolgen hebben door het niveau van vertrouwen, de kosten van economische activiteiten en de richting van middelen naar productieve investeringen te beïnvloeden.

Het IMF herinnert er ook aan dat zijn structurele evaluaties moeten worden onderscheiden van zijn onmiddellijke macro-economische aanbevelingen. Voor verschillende bestudeerde Afrikaanse economieën zijn de begrotingspolitieken al gericht op een kortetermijnperspectief van verkrapping, en Marokko maakt deel uit van deze groep.

Een gematigde begrotingsprioriteit, maar een nog steeds drukke hervormingsagenda

De bijzondere positie van Marokko in deze analyse mag dus niet worden geïnterpreteerd als een gebrek aan uitdagingen op het gebied van overheidsfinanciën. Het benadrukt eerder een andere verdeling van urgenties onder de grote structurele projecten die door het IMF zijn geïdentificeerd.

De verbetering van de effectiviteit van de publieke uitgaven, de versterking van de governance en de evolutie van de instellingen van de arbeidsmarkt blijven centraal staan in de assen die de economische prestaties op middellange en lange termijn kunnen ondersteunen.

In het landschap van de acht belangrijkste Afrikaanse economieën die zijn bestudeerd, onderscheidt Marokko zich dus door een begrotingsprioriteit die als minder urgent wordt beschouwd. Maar de evaluatie van het IMF schetst tegelijkertijd een transformatieve agenda waarin de kwaliteit van instellingen en de effectiviteit van overheidsbeleid essentiële factoren blijven om de groei te versterken en de allocatie van middelen te verbeteren.