Hyundai Rotem gaat treinproductiefabriek openen in Benguerir

Saturday 03 May 2025 - 13:00

Dit is een sterk signaal vanuit het hart van Marokko naar de grote industriële grootmachten: het koninkrijk wil niet langer alleen treinen kopen, maar ze ook produceren.
De aankondiging van de vestiging van een Hyundai Rotem-fabriek in Benguérir en een nieuwe Alstom-vestiging in Fez markeert een belangrijke verandering in de Marokkaanse industriële strategie, die nu resoluut gericht is op technologische beheersing, opschaling en regionale integratie.

Met de komst van de Zuid-Koreaanse fabrikant, die een historisch contract van het Nationaal Spoorwegenbureau (ONCF) in de wacht heeft gesleept, doet Marokko veel meer dan alleen de aanschaf van dubbeldekkertreinen die een snelheid van 160 km/u kunnen bereiken. Bovenal krijgt hij een fabriek, een overdracht van knowhow en de belofte van industrialisatie op de lange termijn.

De Benguérir-locatie, die wordt ondersteund door een industriële ontwikkelingsstrategie die door de Koreaanse overheid wordt ondersteund - met name door concessionele leningen - is een voorbeeld van een nieuw soort partnerschap: gebaseerd op locatie, opleiding en toekomstige export, in plaats van op eenvoudige commerciële uitwisselingen.

Deze verschuiving is niet triviaal. Dit vindt plaats in een context van hevige concurrentie tussen de spoorwegkampioenen van de wereld: het Franse Alstom, het Spaanse CAF en Talgo en het Chinese CRRC hebben allemaal een oogje op deze bloeiende markt. Door een echt lokaal productieplatform aan te bieden, kon Hyundai Rotem voldoen aan de eisen van een inmiddels selectief Marokko, dat zich zorgen maakt over zijn eigen industriële soevereiniteit.

Tegelijkertijd versterkt Alstom haar aanwezigheid met een nieuwe fabriek in Fez, die zich volledig richt op de productie van cabines voor regionale treinen. Deze dubbele beweging – Koreaans in het zuiden, Frans in het noorden – weerspiegelt de groeiende interesse van internationale fabrikanten in een Marokkaanse markt die steeds meer structuur krijgt.

In minder dan twintig jaar is het land getransformeerd van klant tot industriële partner. De haven van Tanger Med, de Marokkaanse TGV, belastinghervormingen ter bevordering van investeringen en de lancering van gespecialiseerde industriële clusters (zoals Morocco Train Industry) zijn allemaal troeven die deze aantrekkingskracht versterken.

Voor Rabat gaat het probleem verder dan alleen de spoorwegsector. Het doel is om een domino-effect teweeg te brengen in de gehele sector: engineering, onderaanneming, onderhoud, technische opleidingen. Het duidelijke doel is om Marokko om te vormen tot een spoorwegproductiecentrum voor het Afrikaanse continent, met een duurzame exportcapaciteit tegen 2030.

Deze strategische herpositionering maakt deel uit van een bredere visie op de rol die het Koninkrijk in Afrika wil spelen. Nu de behoefte aan mobiliteitsinfrastructuur op het hele continent explosief toeneemt, zet Marokko in op de spoorwegsector als hefboom voor economische, diplomatieke en technologische invloed. Daarmee verwerft het een plaats in de debatten over trans-Sahara-connectiviteit, over de energietransitie van transport en over regionale logistieke integratie.

De opkomst van deze industrie, ondersteund door partners met uiteenlopende profielen, markeert dan ook een nieuwe fase in het industriebeleid van het land. Het toont ook aan dat Marokko in staat is zijn eigen voorwaarden op te leggen in internationale onderhandelingen, als bemiddelaar op te treden tussen concurrerende machten en een samenhangend, productief netwerk op te bouwen rond kwesties van soevereiniteit, groei en continentale uitbreiding.