De Franse filmster Brigitte Bardot is op 91-jarige leeftijd overleden

De filmster en 'sekssymbool' van de jaren 60 verwierf wereldwijde bekendheid als een van de meest herkenbare gezichten van de naoorlogse cinema, maar trok zich later terug uit de showbusiness om zich in te zetten voor goede doelen zoals dierenrechten.

Bardot, beter bekend als BB (uitgesproken als 'bebe', het Franse woord voor baby), speelde in tientallen films. 'Et Dieu Crea La Femme' (En God schiep de vrouw) wordt vaak gezien als de film die haar internationale bekendheid bezorgde.

De Franse president Emmanuel Macron bracht een eerbetoon aan de ster, bekend om haar warrige blonde haar en opvallende eyeliner, en beschreef haar als "een legende van de eeuw".

De Brigitte Bardot Foundation, die zich inzet voor de bescherming van dieren, meldde dat ze in haar huis in Zuid-Frankrijk is overleden.

In een verklaring liet de stichting weten: “De Brigitte Bardot Stichting kondigt met groot verdriet het overlijden aan van haar oprichtster en voorzitter, mevrouw Brigitte Bardot, een wereldberoemde actrice en zangeres, die ervoor koos haar prestigieuze carrière op te geven om haar leven en energie te wijden aan de bescherming van dieren en haar stichting.

De Brigitte Bardot Stichting wil hulde brengen aan de nagedachtenis van een uitzonderlijke vrouw die alles opgaf voor een wereld met meer respect voor dieren.”

De stichting voegde eraan toe: “Haar nalatenschap leeft voort in de acties en strijd die de stichting met dezelfde passie en onwankelbare toewijding aan haar idealen voortzet.

De stichting zal, nu meer dan ooit, het werk van Brigitte Bardot blijven steunen.”

Op X schreef Macron: “Haar films, haar stem, haar schitterende glorie, haar initialen, haar verdriet, haar genereuze passie voor dieren, haar gezicht dat Marianne werd, Brigitte Bardot belichaamde een leven in vrijheid.

Een Frans bestaan, universele schittering. Ze heeft ons geraakt.” We rouwen om een ​​legende van de eeuw.

Geboren in 1934, was de ster een aspirant-ballerina voordat ze eind jaren 50 een internationaal publiek bereikte als actrice.

Bardots energieke optredens vonden plaats in een tijd waarin Europa zich herstelde van de gruwelen van de oorlog en een meer bevrijde levensstijl omarmde.

En God schiep de vrouw – uitgebracht in 1956 – geregisseerd door haar toenmalige echtgenoot Roger Vadim, verlegde de grenzen van de seksuele representatie in de film.

De in Parijs geboren ster kwam uit een welgesteld gezin en haar weg naar succes werd ongetwijfeld vergemakkelijkt door haar uiterlijk.

Een van haar meest opmerkelijke samenwerkingen was met een van de meest geprezen figuren van de Franse Nouvelle Vague-cinema – de Frans-Zwitserse filmmaker Jean-Luc Godard – die haar regisseerde in de films Verachting (1963) en Masculin Feminin (1966).

Tientallen jaren later veilde ze persoonlijke bezittingen en sieraden om geld in te zamelen voor haar stichting voor dierenrechten, wat haar naar eigen zeggen zowel haar luxe als haar veiligheid had gekost.

Haar tweede carrière als actrice Dierenrechtenactiviste zag haar de slachting van zeehondenpuppies aan de kaak stellen en het gebruik van dieren in laboratoriumexperimenten veroordelen.

In een interview met The Associated Press op haar 73e verjaardag in 2007 zei ze: "De mens is een onverzadigbaar roofdier.

Mijn vroegere roem interesseert me niet. Dat betekent niets tegenover een dier dat lijdt, omdat het geen macht heeft, geen woorden om zichzelf te verdedigen."

Bardot bleek in haar latere jaren een controversiële figuur te zijn en werd bekritiseerd vanwege haar steun aan de Franse extreemrechtse partij Front National. In 2004 werd ze veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat vanwege haar opmerkingen over Franse moslims in haar boek 'A Cry In The Silence'.

In 2008 werd ze ook veroordeeld voor het aanzetten tot discriminatie en rassenhaat door in een brief uit december 2006 aan Nicolas Sarkozy, destijds minister van Binnenlandse Zaken, te schrijven dat moslims Frankrijk aan het vernietigen waren.

Bijna tien jaar later haalde ze opnieuw de krantenkoppen door actrices die binnen de #MeToo-beweging melding maakten van seksuele intimidatie, "hypocriet" te noemen.

Ze vertelde het Franse tijdschrift Paris Match: "Er zijn veel actrices die flirten met producenten om een ​​rol te krijgen. Om vervolgens in de media te komen, beweren ze dat ze zijn lastiggevallen. In werkelijkheid schaadt het hen juist, in plaats van dat het hen voordeel oplevert."